گور

2008-10-14T12:19:00.004+03:30

دارم از تو خالی می شوم
از نگاهت
از خیالت
دارم خالی می شوم از یادت، از شیرینی لبخند لبانت
از روزهایی که آتش می زد درونم را دلتنگی هایت

دارم خالی می شوم از فکر تنهاییم بی تو
که می خراشید ذهنم را در شبهای بی قراری

با تو می گویم که می بینی مرا
و نمی بینی
دارم تهی می شوم از احساس زیبایی های وجودت

دارم تهی می شوم از جوشش عشقت

از روزهایی که فریاد می زدم تو را با نگاهم
با لبانم
با سکوتم

ناله نمی کند دیگر این دلم
عادت کرده به نبودنت
به ندیدنت
خواستن بی جوابت

ناله نمی کند دیگر این دلم
خو کرده با تنهایی‌ام
با دلتنگی‌های بی‌کسی‌ام
با گریه‌های شبانگاهی‌ام
با ربنای بی استجابتم
با نارفیقی‌هالی دور و برم

بر دلم خنجر زدم
زخم زدم
آهن زدم
آتش زدم
فریاد زدم
و

آزاد کردم دیده‌ام را
عشقم را
پای بر بندم را
سکوتم را
فریادم را
و
زندگی‌ام را

نمره 20 از حساب ديفرانسيل

2008-08-16T13:47:00.005+04:30

خیلی سال پیش در سال‌های نوجوانی همیشه سرش تو کتاب و درس بود بیشتر وقتش رو با اسماعیل دوستش مشغول حل مسائل جبر خطی و حسال دیفرانیسل بود. چیزی که همیشه در چهره‌اش پیدا می‌کردی یک لبخند نگران بود. اون موقع ها من هم مثل اون بیشتر نگران دانشگاه بودم و چیزی از لبخندش نمی فهمیدم.

دیروز داشتیم بعد از ۱۰ سال گذشتن از اون زمانها خاطرات رو مرور میکردیم خیلی وقت بود که ندیده بودمش. اومده بود یک دوره ماشینهای صنعتی رو ببینه. چهره اش کاملا مردونه بود. دیگه اون ژولی پولی که بهش می گفتیم تو دهانم برا صدا کردنش نمی چرخید. یه کم که صحبت کردیم دیدم سیگاری هم روشن کرد. تعجب کردم ولی چیزی نگفتم. همون لبخند همیشگی باز هم رو لباش بود و باز هم نگران. این دفعه ولی پرسیدم. داشتیم تو سال ها پیش غلط می خوردیم.

می گفت روزی که امتحان حساب دیفرانسیل 1 رو 20 گرفت، خیلی خوشحال بود،‌ ولی هیچی پول تو جیبش نداشت که زود بره خونه این خبر رو به خونه بده، هرچند اصلا روحیه‌اش اون زمانها اینجور نبود که بخواد برای یک 20 گرفتن از حساب دیفرانسیل خوشحال بشه و نکته دیگه اینکه کسی نبود که خوشحال بشه از اینکه اون 20 گرفته چون بابا بیشتر از همه نگران مخارج خونه بود تا نمره گرفتن پسرش مادر هم که نمی دونست فرق حساب دیفرانسیل با املاء نوشتن کلاس سوم دبستان چیه.به همين خاطر بي صدا و بدون اينكه از كسي چيزي بخواد توي گراماي خرداد ماه خوزستان يك و نيم ساعت پياده‌روي كرد تا برسه به خونشون.

امروز رئیس کارگاه برق یکی از صنایع فولاد سازی شده بود،‌ هرچند سمت خیلی بزرگی نیست ولی برای اون که تنها به خودش تکیه کرده در 30 سالگی ریاست بر 60 نفر مهندس و تکنسین کار خوبی حساب میشه. ولی هنوز هم نگرانه از اینکه با شرایط فعلی در آینده خودش و بچه هاش جزء ندارها حساب بشن، که نتونه از گرفتن نمره خوب توسط پسرش خوشحال بشه.

2008-06-12T07:23:00.005+04:30

نشسته ام خاموش، چشم بسته
فریاد می زند
چشمانم نیمه باز می بیند
درختر ده ساله را
 در چشمانم نگران می نگرد.
بسته های فال حافظ در دستش نشسته است ،
                                  امید می فروشد
نگاهم حیران مانده در نگاهش، بی حرکت و
                                                 او در نگاه من
پسرک
         چهار پنج ساله
                        دستش لباس دختر فال فروش را التماس می کند
 دختران دبیرستانی، بی خبر از جور زمان
                                                در کنارم
 فریاد می زنند با نگاهشان
                            پسرانی را که از دور نگاه معامله می کنند
                                                             و من سکوت می شنوم
فریاد می زند همچنان
منتظر معامله
                و
                 چشمانم دختر فال فروش را جستجو می کند
نگاه می کنم
روبرویم ایستاده
                نه دختر فال فروش
                                    که مردانی امان بریده از خستگی کار روزانه
می دانم که لحظه لحظه انتظارند
                                         تا بیدار شوم
                                                      و برخیزم
بیدار می شوم
دخترک رفته است و پسربچه
دخترکان دبیرستانی مدهوش هم
                                معامله کرده اند در ایستگاه قبل
                                                                و رفته اند
                                                                 عشق من هم رفته است
                                                                در بسته های کاغذی دختر فال فروش 
 
دوباره نگاه می کند
آدم های خسته رفته اند
نا امید از برخواستنم
عده ای دیگر اما
جای آنها را گرفته اند امیدوارانه
من ولی در منقصد گم شده ام
 در گوشم دوباره فریاد می زند
صدایی نمی آید
دوباره فریاد می زند
و سکوت می شنوم
 مقصد نزدیک است
من ولی همچنان نشسته ام
در گوشم فریاد می زند
و همچنان فریاد می زند
فریاد

اورتودنسی

2008-05-26T17:38:00.005+04:30

از داندانپزشکی اومدیم بیرون، خیلی عصبانی بود که پیش دکتر در مورد هزینه دستمزد دکتر چونه زده بودیم همش می گفت پرستیژم رو پایین اوردی و این حرفها. . . .
ماشین رو تو پارکیگ مترو پارک کرده بودم، ناچار شدیم تو شلوغی سوار مترو شیم. اتفاقا مترو خلوت بود و ما تونستیم بعد از مدتها روی صندلی های مترو بنشینیم. خانمم داشت مدام تو گوشم از قیمتها می گفت، "دکتر دیروزیه دومیلیون و هفتصد هزار تومن می گفت ولی این یکی دومیلیون می گفت حتما کار دیروزیه بهتره، نکنه دندونامو لق کنه و ....."
گوشم رو کرده بودم یه لوله که دو سرباز. از گوشم چپم می شنیدم از گوش راستم خارج می کردم. خسته شده بودم از اینهمه چرت و پرت گفتن های دکترا که معلوم بود همشون حرص جیب هاشون رو می زنن. بیشتر البته از دست خانوممم عصبانی بودم که همه این اراجیف رو باور کرده بود فقط من مونده بودم که کدوم رو می خواد قبول کنه با این همه پیشنهاد.
همینطور که گوشم رو به رگبار حرف بسته بود نگاهم وصل شده بود به دخترو پسر کوچیکی که روبروم روی صندلی نشتسته بودن. دست بزرگه که دختر یود چندتا فال حافظ و کوچیکه که یک دستش به پیراهن دختر و دست دیگرش یک بیسکویت کرمدار، که با ولع تمام داشت لیس می زد، نگاهش هم با نگاه من گره خورده بود.
کلافه فقط غرق تماشای قاب عکسی بودم که در جلویم شکل گرفته بود، جریانی از سخنرانی در مورد اورتودنسی هم در گوشم برقرار بود.
نمی دونم چقدر تماشای این منظره طول کشیده بود که متوجه شدم بیسکویت کرمدار از دست پسربچه افتاده روی زمین و نگاه غضبناکش هم داره رو سرم خراب میشه. حالا من مونده بودم و پسربجه عصبانی. نمی دونم باید چیکار می کردم، می دونستم که می خواست برش داره. ولی نمی تونست تا وقتی من اونجا بودم این کار بر انجام بده.
خانمم هنوز داشت حرف می زد که متوجه شدم باید در اولین ایستگاه پیاده شوم. وقتی در ایستگاه بعدی قطار ایستاد ، بلند شدم و دست خانمم را گرفتم بزور بلندش کردم با خودم به بیرون کشیدمش. وقتی داشتم ازدر بیرون می فتم در حالی که صفرهای ویزیت دکتر داشت از گوشم می ریخت با خودم فکر کردم کاش می شد همه زمین آنقدر تمیز بود تا اگه چیزی می افتاد زمین می شد دوباره برش داشت بدون اینکه دیگران زیر نگاهشون تحقیرت کنن.

آخرین ناگفته خاطرات یک کمایی

2008-03-23T13:09:00.010+04:30

این آخرین نوشته من کمایی ازدنیای کوچک شما زنده های امروز و مرده های فرداست.
بالاخره پس 500 روز جدال من و عزرائیل ، مثل همیشه موفق شد منو از این دنیای محدود شده به زمان ومکان کنده و به آزادی بی انتهایی که شما تجربه نکرده اید ببرد.
در طول مدتی که گذشت، ما روزها و شب های زیادی را باهم در مورد آینده زمین و ساکنانش صحبت کردیم . از گذشته گفتیم و کارهایی که گذشتگان کردند. از تجربیانی که کسب کردند و آیندگانشان استفاده کردند از اتفاقاتی که تجربه کردند و آیندگان درس نگرفتند رازهایی که گویی هرگز در طول زمان فاش نشد. هنرهایی که با اساتید آن به گورها رفت . از نسل جانوران و موجوداتی که شما هرگز حتی در سنگواره ها هم پیدا نکردید. از افسانه هایی که باعث غرور و افتخار ملت ها میشود و از شکست هایی که سرافکندگی را برای آنها به ارمقان آورده است.
در این میان ازعشق بیش از همه گفتیم که در همه اعصار به یک شکل با آن بر خورد کرده اند . از کوه هاییی که کنده است. و از جنگ هایی که براه انداخته است و بوسیله آن خانه ها و زندگی ها را ویران کرده است. داستان مردمانی را مرور کردیم که سرگذشتی شبیه خواب های پریان داشتند و شاهزادگانی که دل در پای دختران فقیری انداختند و تاج و تخت را به تار مویی فروختند.
از آینده هم سخن ها گفتیم از عشق هایی که خواهد آمد و جنگ ها که براه خواهد افتاد. از زندگانی که مرگ را فراموش کرده اند درحالی که در نزدکی آنان نشتسته ،منتظر تا روز موعود فرا رسد. از اختراعاتی که شما در فکر خود همم نمی پرورانید. زمین و زمان که بالاخره بشر از قفسشان بیرون خواهد پرید، جه حیف که نه من و نه شما نمی بینند آن روز را .
درطول مدتی که تن بیجان من مهمان خانه خاکی شما بود من باعث آزار و اذیت زیادی برای خانواده و دوستان و آشنایان شدم . که از همه عذرخواهی می کنم . امیدوارم تن رنجور من باعث این نشده باشد تا هر روز دعا کنید من بمیرم و راحت شوم البته راحت شوید جون درواقع من راحت بودم و این شما بودید که سختی می کشیدید.
خوشبختانه یا بدبختانه حس فراموشکارانه آدمی باعث شد که همه بیست و چند سالی که ما با هم زندگی کردیم و من سخت کار کردم تا شما راحت باشید رو زود فراموش کردید و خیلی سریع از دست من خسته شدید.

در تمام سالهایی که من سخت تلاش کردم تا آینده شما راحت باشد و شما نرم نرمک رشد کردید تا تن نازک و شکستنی تان پرقدرت و تنومند شد نمی دیدی که من در حال پیر شدن بودم و تن قدرتمند و استوار من در حال ناتوان شدن و وارفتن از هم است ، که این طبیعت زندگی است و جریان زلال آفرینش رشد و زوال موجودات است که من و شما هم از آنان هستیم .

همین حس فراموش کارانه هم باعث می شود تا در فردایی نزدیک من همچون نسیم از زندگی شما گذشته باشم و شما از این نسیم لطافت زیبای زندگی را اندکی کوتاه چشیده و دوباره فراموش کرده و باز همه چیز به حالت طبیعی خود باز خواهد گشت.
به هرحال از این که تن لاغر و انسان نمای من بزودی از میان شما به آغوش خاک باز خواهد گشت تا خوراكي باشد برای گیاهان و جانواران خاک خور که خود احتمالا غذای نسل بعد یا نسل های بعدی هستند، و البته این زنجیره ادامه خواهد یاف،خوشحالم.

2007-09-15T14:25:00.000+03:30

کي شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد يک نکته از اين معني گفتيم و همين باشد

آرزو

2007-07-17T19:48:00.000+03:30

چند وقتي بود كه همسرش مريض شده بود و داشت مي‌مرد. تنها آرزوش هم اين بود كه در قبرستان قديمي شهر دفن شود و اين در حالي بود كه اين قبرستان فقط چند جاي قبر خالي داشت.
تمام روز تلاش مي‌كرد تا به مردم كمك كند، خطري ‌آنها را تهديد نكند.بعضي وقتها توي خيابانهاي باريك شهر مي ايستاد و رانندگان را راهنمايي مي‌كرد تا تصادف نكنند و نميرند، بعضي از بعدازظهرها را به بيمارستان ‌ها و خانه سالمندان مي‌رفت تا هم عيادتي ار بيماران و سالمندان كرده باشد و هم از حال كساني كه نزديك مرگ بودند با خبر شود. اين اواخر بيماراني كه احتمال مرگشان زياد بود را تشويق مي‌كرد تا به شهر ديگري بروند. حتي كمك مالي هم به ‌آنها مي‌كرد.
يك آرزو . . . همين

قرعه‌كشي

2007-04-25T20:11:00.001+03:30

از وقتي يادمان بود هر ماه تلاش مي‌كردند مقداري از پولشان را پس‌انداز كنند.هميشه اميدوار بودند كه بالاخره روزي در قرعه‌كشي بانك برنده خواهند شد. چه روزي بود وقتي با زانتيا وارد حياط شدند.
همه جمع شده بوديم، خيلي‌ها حسادت خود را نمي‌توانستند پنهان كنند. تنها عده محدودي بودند كه در شادي آنها سهيم بودند. اون روز همه فاميل نهار دعوت بودند. چقدر خوشحال بودند كه بالاخره اميدشان نااميد نشده بود.
امروز وقتي دوباره وارد همان حياط شدم، زمان زيادي از اون روز نگذشته بود. احساسم درونم فرو ريخت. هيچكس نمي‌توانست باور كند ماشيني كه سالها انتظارش را مي‌كشيدند، امروز اينگونه مرگ دلخراشي را براي آن‌‌ها فراهم كند.
شايد تقصير ماشين برنده شده نبود، شايد آن‌ها احتياط نكردند، شايد هم شانس برنده شدنشان براي رفتن زياد شده بود .
به كجا ؟
نمي‌دانم.
85/12/26

سكوت باران

2007-04-05T17:40:00.000+03:30

امروزدر سرماي آخر اسفند به دنبال نبودن تو دويدم و ساعتها در صندلي هاي گوناگون منتظر پايان باراني ايستادم كه از اول حركتم مرا دنبال مي كرد . من نظاره گر مردماني بودم كه هريك در پي خود بود تا فردايي بسازد . شايد هم بودند كه چون تويي مي خواستند و يا داشتند و مي رفتند تاببيند همچنان كه مسافر همراهم داشت.
پيچش ناهنجار صداهايي كه حالا ديگر به عنوان همراهان هميشگي در گوشهايمان خود را اثبات كرده اند مدام سكوت صداي باران را بر هم مي زند و صداي تهران تهران دوباره مرا به جاي دويدن و نرسيدن فرا مي خواند و من همچنان منتظرم تا نم نم ريزان ساعتي خود را عقب بكشد تا نياز من به تو خود را ارضاء كند
اما به نظر مي رسد كه خواب من شيرين نخواهد شد

85/12/26

مرسدس بنز لوکس

2007-03-18T02:15:00.000+03:30

در تمام مدتی که از مقابل آن نمایشگاه اتو مبیل می گذشت، اتومبیلهای مرسدس بنز لوکس آنچنان در چشمانش می نشست که هرگز هیج چیز دیگری نمی توانست در فاصله 50 متری روبروی ویترین نمایشگاه اورا به خود جلب کند
همیشه آرزویش این بود که روزی سوار یکی از این اتومبیل ها شود. ولی هربار که دست در جیب فرو می برد چیزی که دستگیرش می شد این بود که اگر با اتوبوس نرود تا آخر ماه حقوقش نمی رسد
امروز بالاخره به آرزویش رسید و توانست سوار مرسدس بیز مدل 2004 شود ولی افسوس که صندوق چوبیه درپوشیده تن بی جانش را در خود احاطه کرده بود و او نمی توانست از پنجره بیرون را ببیند تا نگاه مشتاق خیل عظیمی که چون او آرزو داشتنند روزی سوار مرسدس بنز لوکس شوند، را ببیند

85/12/26

قلب سنگي

2007-03-14T17:58:00.000+03:30

در طول سالها كه همديگر را ملاقات مي كردند، هميشه به شكلي حركت مي كرد كه نگاهش در امتداد نگاه او نباشد
تا در گره خوردن نگاهشان نتواند از راه چشمان به درونش نفوذ كند .

حالا بعد از سالها هر چند وقت يكبار چند ساعتي با چشمان از كاسه بيرون زده در مقابل چشمانش مي نشيند،
شايد شعاعي از برق چشمان او در قلبش بنشيند
ولي افسوس كه از چشمان كنده شده بر سنگ برقي برنخواهد خواست

خاطرات

2007-03-04T12:19:00.000+03:30

احساسم را به جاري باد سپرده ام

دستانم را به نامردي روزگار

تنم را به گذر زمان

فكرم را به بي پاياني محاسبات پست روزمره

غرورم را به چنگي پول

دلم را اما به آينه صاف

روزگاري نچندان دور

در بي آلايشي محض

حضورت را سبز در سينه گرفتم

در قاب چشمانم

به تو پيوستم و تو در من بودي

در آينه دل

در زلال بي آلوده درونم

احساسمان را به هم آميختيم

بي آنكه تقسيم كنيم براي هر كدام سهمي بر اساس معيارهاي بيروني

تو در من ريشه دواندي

در عمق تاريك وجودم

آنجا كه غير از حس خيس دوست داشتن راه ندارد

به هم رسيديم

بي آنكه

تن هاي خاكي فرسوده كند ريشه هاي ما را

روزگار اما پر فريب بر ما گذشت

ساقه ترد دوستي ها را شكست با شمشير زمانش

حالا

ما

شاخه هاي شكسته اي هستيم از درخت

هركس به گوشه اي افتاده در پاييز وجودش

زمستان در راه است

زمان بر ما تازيانه مي زند با شلاق شب و روزش

و باز ما نادانسته در زير تازيانه اش خرد مي شويم

درخت اما

ريشه دارد هنوز

و تنفس اكسيژن از فضاي خاطره در آن جاري است

مي نوشد ريشه هايش از صداقت چشمان گذشته هاي دور

و رشد خواهد كرد دوباره در روياي شيرين

تو خواهي ديد مرا در آينه دل

هر آنكه دوستش داري

نه حالا

نه فردا

كه فرداهاي دورتر

آن

منم در آينه او

و آنكه من دوستش خواهم داشت

نه حالا

نه فردا

كه فردا هاي دورتر از امروز

تو خواهي بود

در آينه او

اسير احساس

2007-02-03T17:50:00.000+03:30

از روز اولي كه ديده بودش تا امروز كه سالها از اون وقت مي گذشت كس ديگه اي نتونسته بود جاش رو بگيره .

در تمام اين مدت داشت فكر مي كرد مي تونه تا هميشه با اون باشه يا نه .

ذهنش مثل جيوه روي شيشه در لغزشي گسستني مونده بود

جنگ دل با عقلش سالها داشت اون رو مي خورد

امروز دل رو به دريا زد و پا بر عقل گذاشت ، دستش رو تو دست احساس گذاشت و رفت سراغش .

نشست روبروش .

همه انرژي اش رو جمع كرد،دو جمله به اون گفت: "من مي خوام تا هميشه شريك من باشي مي توني؟! "

وقتي در جواب "نه" رو با هزار دليل تحويلش داد احساس كرد كه بعد از سالها بار سنگيني از روي دوشش برداشته شده است

دوست داشتن هاي ما

2007-01-15T19:36:00.000+03:30

با حوصله تمام و با سلیقه ی خوبی که داره بهترین عکسها و جملات زیبا رو هر روز برام می فرسته من اما، با نامردی تمام جوابی که به اون نمی دم هیچ ، همه آنچه را برايم مي فرستد برای کسی ديگري که دوستش دارم می فرستم . بدبختی اینجاست اونی که من براش اینها رو می فرستم معولا هیج جوابی به من نمی ده.

عجب دنیای وحشتناكي یکی منو دوست داره ، من یکی دیگه رو ، اون یکی هم كس دیگه اي رو و اين زنجير هم چنان طويل و ناگسستني خواهد بود

شب تولدی بیاد ماندنی

2006-12-11T18:21:00.000+03:30

در یک شب تابستانی ، هوای خنکی از روبرو به شیشه اتومبیل برخورد می کند و با صدایی رویایی خود را از لابلای پنجره نیمه باز به داخل اتاق می کشاند و صورتت را پس از 10 ساعت کار سخت روزانه نوازش کند.
روی صندلی عقب ماشین یک کیک سه طبقه قرار گرفته است .شب تولد همسرو دو دختر دوقلوی 6 ساله ات است . چون آنها درست در روزی به دنیا آمده اند که همسرت به دنیا آمده است ولی با 28 سال اختلاف. نکته جالب تر اینجاست که این اتفاقات با روز ازدواجاتان همزمان شده است و البته این همزمانی آخری بیشتر به خاطرت سماجت خودت بوده که می خواستی ازدواجت را در روز تولد همسرت جشن بگیری.
همه چیز دست به دست هم داده تا امشب شبی بیاد ماندنی برای تو و همسر دوست داشتنی ات باشد . در این مدت هشت سال که با هم زندگی کرده اید این شب همیشه یک شب ویژه بوده است . و هرسال هم بهتر از سال قبل بوده است .
تفاوت امشب با سالگردهای پیش در این است که مهمانی دعوت نکرده اید و قرار است که جشنی چهار نفره و خوانوادگی داشته باشید.
هوای بیرون اینقدر لطیف و دوست داشتنی است که داری فکر می کنی بهتر است به محض رسیدن به منزل همه را سوار اتومبیل کنی و برنامه چشن را در هوای آزاد برگزار کنی بخصوص که مهمانی هم دعوت نکرده بوده ای .

به خانه می رسی ولی هیچ کس نیست ، از ظهر هم از همه بیخبری . منشی تلفن را روشن می کنی قرار منزل را برای ساعت 6 بعد از ظهر هماهنگ کرده بودند. ولی حالا ساعت هفت بود اما هنوز کسی در خانه نبود.
تلفن زنگ خورد. کسی پشت تلفن صحبت می کند که صدایش آشنا نیست .
از بیمارستان تماس گرفته اند . "همسر شما با دو دخترتان تصادف کرده اند باید تشریف بیارید بیمارستان" و تلفن قطع شد خیلی کوتاه
باید بروی بیمارستان ولی از درون به هم ریخته ای از بیمارستان هم چیز زیادی نگفتند .
همسایه که دوست نزدیکت هم هست تو را به بیمارستان می رساند. بعد از چند دقیقه دکتر و دستیارش با تو صحبت می کنند:
"متاسفانه هر دو دوختر شما قبل از رسیدن به بیمارستان تمام می کنند ."
. . . . . . .خب آدم چه حالی پیدا می کند ؟ با همه برنامه هایی که از صبح آماده کرده بودی.

نمی دانی باید چکار کنی . وقتی خود را جمع می کنی سراغ همسرت را می گیری. هنوز زنده است ولی جمجمه اش چند جا ترک خوده است . از ظهر تا حالا دو بار عمل جراحی شده است.و با یدعمل دیگری هم روی سرش انجام شود.

چقدر راحت ورق زندگی آدم بر می گردد؟
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ظهر روز بعد .
نمی دانی از دیشب تا حالا چگونه گذشته است . در برهوتی از بی هویتی به سر می بری. امید چندانی هم به برگشت همسرت ندارد. تقریبا نامید شده ای.
دو نفر روبروی تو نشسته اند . در فاصله یک متری ، مردی حدودا چهل ساله که تقریبا 10 سال از همسرتو بزرگ تر است و زنی که تقریبا دو برار خودت سن دارد .
ما از طرف انجمناهداء عضو هستیم . پزشکان تشخیص داده اند همسر شما دچار مرگ مغزی شده است . بدن سالمه ولی مغز هیچ عکس العملی نشان نمی دهد. . . . .
یک بیمار در این بیمارستان هست که نیاز مبرم به قلب همسر شما دارد . . . .
.
.
.
فرصت کوتاه است و زمان زیادی برای تصمیم گیری نیست

به تو می اندیشم

2006-12-07T11:27:00.000+03:30

به تو می اندیشم
به روایت هایت که گم شده است
به تاریخی که از سر گذرانده ای
به فریاد هایت می اندیشم ،که خاموش است
آنجا که مظلوم بوده ای
آنجا که دفاعی نداشته ای جز زبانت و قلمت
که بسیار برنده است و ویرانگر

آن روزها همه فریاد می زدند
در حمایت از یکی و برای یکی
آن رزرها هم می خوروشیدند برای رویش جوانه آزادی
که نهالی بود
باید پرورش می دادیم
صبوری می خواست و حراست ، شجاعت می خواست و وحدت

امروز اما درختی داریم ، تنومند
ریشه در خاک
استوار و پابرجا

به آینده می اندیشم
به روزی که فریاد خواهیم زد دوباره آزادی را
برای گفتن ، برای شنیدن ، برای نوشتن ، . . .
به روزی که شور با هم بودن را
در ریشه های درخت گسترده خواهیم کرد
به آینده می اندیشم
به روزی که سیلی خواهیم بود
نه طغیانگر و ویران کننده
سازنده و آبادگر
سرشار از انرژی و شور

به تو می اندیشم
به تو ای بیدار
که خواب تو ، خواب من
مرگ همه آرزوهاست
نه برای تو ، نه برای من
برای همه مردمان

روز فراموش نشدنی من

2006-11-30T14:16:00.000+03:30

هفت هشت ماهی می شد که رفته بودم ژاپن . اونجا با چند تا از بچه های ایرانی که قبل از من رفته بودن زندگی می کردیم
کار ما این بود از صبح تا شب سخت به شیوه خود ژاپنی ها کار می کردیم . بعد برای رفع خستگی و برای اینکه تفریحی کرده باشیم چند ساعتی ورق بازی می کردیم .
بعضی روزهای تعطیل که دور هم جمع می شدیم و فرصتی می شد چیزهایی هم می خوردیم
این برنامه من بود از وقتی رفته بودم ژاپن .
بیشتر وقت من کار بود وهمین برنامه های وقت گذرونی که با بچه های همخونه ای ایرانی که دیگه خلاف سنگینش همین آبجو خوردن بود

اون روز پاییزی رو هیچ وقت فراموش نخواهم کرد حتی تا آخر عمرم . صبح با سر وصدای چند تا از بچه های ایرانی که با چند صد متر فاصله از ما خونه گرفته بودن بیدار شدیم بعد از صبحانه خوردن و یکی دو ساعت ورق بازی صحبت شد که شب بریم بیرون کمی حال کنیم ، ا ز اون حالهای خوب .
به من هم گفتن که باید برم چون می دونستند از وقتی رفته بودم ژاپن سراغ این کارها نرفته بودم.
من گفتم برای این چیزها پول نمی دم چون سخت پول در میارم.
گفتن اینجا برای این جور چیزها باید پول خرج کرد.
خلاصه بعد از نهار ما رو هم با خودشون بردن بیرون.
نزدیک خونه ما یه پارک کوچک بود که توی اون پارک چند تا کیوسک تلفن هم بود که از آنجا به ایران تلفن می زدیم .
رفتیم نشستیم روی چند تا نیمکت نزدیک تلفن ها .
دوباره بحث شب پیش اومد و حال کردن
من دوباره حرفهای خودم رو تکرار کردم و اونها هم همون حرفهای صبح رو دوباره تحویل من دادند.
توی همین بحث کردن بودیم که من یک دفعه خر شدم گفتم الان میرم مخ اون دختری که توی باجه تلفن هستش رو می زنم
اونا گفتن مگه اینجا ایرانه . اینجا نمی شه و از این جور چیزها
گفتم شرط می بندیم سر چهار لیتر آب شنگولک اگه من باختم برای هرکدومتون یک لیتر می خرم اگه شما باختید برای من جهار لیتر می خرید
گفتند قبول
من بلندشدم رفتم.
ایستادم جلو باجه تلفن .
داشتم این طرف اون طرف می کردم و با خودم کلنجار می رفتم که چیکار کنم ، متوجه شدم که اون هم خارجیه . ازاین آسیای شرقیها . دیدم داره به سرعت کارت تلفن عوض می کنه . فکری به خاطرم رسید ، تو ژاپن ما ایرانیها روشهایی را ابداع کرده بودیم که موقع تلفن زدن پول ندیم به عبارت دیگه کلاه سر تلفن ها می گذاشتیم و خارجیها این کارها رو بلد نبودن.
فرصت رو غنیمت شمردم و چند تا زدم به در و رفتم تو باجه . بهش گفتم روشی بلدم که موقع تلفن زدن پول خرج نکنه .
اولش از رفتن من توی باجه تعجب کرد و کمی جا خورد ولی بعد از پیشنهاد من استقبال کرد . این باجه های تلفن به شکلی بود که دو نفر اگه توش قرار بگیرند باید به هم چسبیده باشند تا جا بشند.
کارت رو گذاشتم تو تلفن و اون تلفن رو برداشت و صحبت کرد بعد من با روشی که بلد بودم طوری کارت رو در آوردم که هزینه ای مصرف نکرد . خیلی تعجب کرد
بعد به من گفت اگه دوست دارم تلفن بزنم . من هم با اینکه نمی خواستم تلفن بزنم ولی چون در جای بدی نبودم ترجیح دادم چند دقیقه ای دیگه هم از فرصت استفاده کنم . هنگام صحبت کردن متوجه شدم که اون داره خودش رو به من می چسبونه من هم که یه جوری شده بودم
حواسم پرت شد و نتونستم کارت رو دربیارم و کارت سوراخ شد.
اومدیم بیرون . بهش گفتم برات کارت بخرم اون قبول نکرد . رفتیم روی یکی دیگه از نیمکت های توی پارک نشستیم و شروع کردیم به صحبت .
در این مدت که گذشت بچه ها داشتن نگاه می کردن. تو کف مونده بودن که ما داریم چیکار می کنیم.
خلاصه با هم در مورد کارش و کار من و اینکه کجاییه و چند وقت اینجاست صحبت کردیم
حدود یک ساعتی با هم صحبت کردیم . بعد من بهش گفتم می خوام بیام پیشت و با هم باشیم ، او مثل اینکه بیشتر از من منتظر بوده باشه
خیلی استقبال کرد و برای ساعت 8 شب قرار گذاشتیم . از هم خداحافظی کردیم . اون رفت من هم وقتی دور تر شد، از اینکه شرط رو برده بودم مثل یک سردار پیروز از جنگ برگشته رفتم پیش بچه ها
گفتم شرط رو بردم و برید بخرید.
گفتن هنوز که هیچ کاری نکردی
گفتنم برای ساعت 8 باهاش قرار گذاشتم
بلند شدیم چرخی زدیم و رفتیم خونه . من رفتم حموم خودم رو تمیز کردم و بعدش لباس حسابی پوشیدم و گفتم یکی از خودتون که بهش اعتماد دارید بیاد بریم .
کمی زودتر راه افتادیم . سر قرار که رسیدیم دیدم اون زودتر از ما اومده .جوری لباس پوشیده بود که هر آدمی رو هوسی می کرد
سلام کردم گفتم بریم چیزی بخوریم . رفتیم یه چیز ساده خوردیم وبعد گفت بریم خونه شما .
من گفتم نمی شه . با خودم گفتم چهارتا سبیل کلفت منتظر ماهستند.
گفتم بریم خونه شما گفت اگه دوستام شب نباشند، میشه .
گفتم ممکنه نباشند؟
گفت اگه با مشتری برن تا فردا ظهر نیستند.
گفتم می ریم اگه اومدن من برمی گردم.
خلاصه رفتم خونه اونها تو راه هم چند تا هله هوله خردیم با خودمون بردیم
خونشون خیلی دور نبود ، زود رسیدیم خوشبختانه یا بدبختانه شب دوستاش نیومدن
خونشون زیاد بزرگ نبود دوتا تاق با یک آشپزخانه و یک حمام کوچک
رفتیم توی یکی از اتاق ها نشستیم لیوان و بشقاب آورد
کم کم نزدیک شد و دست و پامون رفت تو هم . . . .

نیم ساعتی خوابم برده بود که با صدای اون از خواب بیدار شدم، دیدم به خودش رسیده و غذای خوشمزه ای هم درست کرده
بیدارم کرد و گفت بلند شو یه چیزی بخور که تا صبح باهات کار دارم با خودم گفتم ما رو بگو فکر می کردیم مخ یکی رو زدیم نگو یکی مخ ما رو زده
غذای خوشمزهای بود ولی انقدر تند بود که مجبور شدم چند لیوان روش آب و چیزهای دیگه بخورم تا خنک شوم می دونست چطوری باید منو بسازه آخه شغلش این بود مشتری رو بسازه و باهاش بره . فرق من با مشتر این بود که من پول نمی دادم
بعد از غذا دوباره شروع کردیم، خلاصه بگم تا صبح ما مشغول بودیم

ظهر روز بعد با صدای دوستانش که تازه اومده بودن از خواب بیدار شدم . با دوستاش هم آشنا شدم بعد هم لباس پوشیدیم ازخونه با هم اومدیم بیرون منو تا خونه رسوند .
از هم خدا حافظی کردیم . قرار دیگه ای نگذاشتیم
من اومدم خونه سربلند و شرط رو هم برده بودم
اون شب شد برگی فراموش نشدنی درزندگی من

حالا از اون شب هشت سال می گذره و من با خودم ارمغانی دارم که مثل فیلمی هر لحظه از جلوی چشمام من می گذرد
کاش قرصهام پیدا می شد حداقل می تونستم چند ماه دیگه از دست عزرائیل فرار کنم
لعنت به این ایدز که نمی شه از دستش فرار کرد

--------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت : ایده داستان برگرفته ازداستان دیگری است ولی موضوع وشخصیتها تغییر کرده است

من و تو و آرزوهایم

2006-11-22T09:45:00.000+03:30

تو اون روزها یادت نمیاد .
اون روزهایی که من و مادرت تنها بودیم
اون وقتهایی که فقط به روزهای با تو فکر می کردیم اینکه چقدر به ما خوش خواهد گذشت چقدر باهم خواهیم خندید
اون وقتها هرقت می اومدم خونه مادرت برات یه چز جدید آماده کرده بود.
نمی دونی چقدر منتظرت بودیم
همیشه تو موضوع صحبت بودی . از وقتی می رسیدم درباره توصحبت می کردیم اینکه کدوم مدرسه درس بخونی
اینکه بایستی خونه رو عوض می کردیم تا برای تو هم اتاق مجزا داشته باشیم . که راحت باشی
حتی برای ازدواجت هم فکر کرده بودیم .

من با اینکه تو هنوز نبودی ولی احساست می کردم .
هر روز از مادرت احوالت رو می پرسیدم . بعضی وقتها می تونستم نوازشت کنم
چقدر جالب بود تو منو نمی دیدی ولی به نوازشهام جواب می دادی
من می تونستم ببینم که تو هم منو احساس می کنی

تا امروز صبح که رفتم بیرون . مادرت هم حالش خوب بود . مثل اینکه منتطر ورود تو بود
آخه چند روز پیش خونه رو تمیز کرده بود و منتظر ورود تو بود
من نمی دیدم ولی مادرت می گفت علامت هایی داده بودی
خبر دار شده بود که داری میای
اما امروز چیزی نگفته بود

من مشغول کار بودم ولی دلم پیش تو بود . داشتم فکر می کرد که همین امروز فردا دیگه ما سه نفری چه کارها که نخواهیم کرد
خونه رو رو سرمون خراب خواهیم کرد
تلفن زنگ خورد
فاصله اداره تا بیمارستان را نفهمیدم با چی و چطوری اومدم مهم هم نبود مهم تو بودی مهم مادرت بود منتظر من بودین و من منتظر شما.
ما همه منتظر هم بودیم تا بخندیم .تا از با هم بودن لذت ببریم . تا اینده را بسازیم
بخش زایمان را نشان دادند . من درعالم نا کجا آبادی که تو بودی و مادرت هم بود، دوان دوان بعد از چند برخورد با بیماران و پرستاران در حالی که جعبه شیرینی و دسته گلی زیبا دستم بود سراغ تو و مادرت را گرفتم
تمام احساسم را جمع کرده بودم توی لبهام تا با دوتا بوسه قشنگ از مامان تشکر کنم و ورود تو را هم به دنیای پراز زیبایی و عشق خیر مقدم بگم.

آنقدر در افکار غرق بودم که حالت نگاه پرستار که آمده بود پیشوازم رو نمی دیدم
اما خبری نبود . نمی دانم چرا کسی چیزی نگفت چرا کسی تبریک نگفت
و من ایستادم
تو من را می دیدی ! تو ورودم را تماشا می کردی !
از رویا بیرون آمدم که شنیدم کلام پرستاررا "متاسفام"
او هم نمی توانست بگوید هرچند در این کار تجربه های زیادی داشت ......
اما من که نداشتم
و پرسیدم با ناله یخ زده : یعنی چی متاسفام؟
اون گفت : برای هردوشون . ما تمام تلاشمون را کردیم اما همسر شما ناراحتی قلبی داشت ولی شما نگفته ....
و من دیگر هیچ چیزی نشنیدم . دوباره از این دنیا بریدم
اینجا جای دیگری است که تو نیستی و مادرت هم نیست

من باید عادت کنم به نبودنت که هرگز نبودی ولی نمی توانم عادت کنم به نبودن مادرت که ...
تو رفتی مادرت را هم با خود بردی و من بدون شما در این دنیای بی عشق و زیبایی
منتظرم . منتظر کی؟

کجا بمیریم

2006-11-16T09:24:00.000+03:30

حتی مردن هم متفاوت است .
مردمانی که به دلیل ماندن در سایه قدرتهای برتر از کمترین رفاه اجتماعی و حقوق قانونی خود بی بهره هستند،
پس از مرگ هم باید در قبرهایی بی نشان و بدون کمترین احترامی در زیر خروارها خاک ،بدون کفن یا باکفن،
با سنگهای شکسته بر بالای آنها به نشانی بر مظلومیتشان، مدفون شوند . تا شاید اگر حسابگرعادل دیگری باشد در زمانی نامعلوم دادشان را بستاند.

اما در مقابل مردمانی از همان جنس که همه چیز را حق خود میدانند در حالی که برای کشتن قدم به سرزمین های بیگانه گذاشته اند پس از اینکه در مقابل دفاع انسانها از خود از پای در می آیند ، با طی مسافتی طولانی و با هزینه هایی که با هر کدام از آنها می توان چند صد کودک گرسنه را از مرگ نجات داد ، به سرزمین خود منتقل می شوند تا با کمال احترام و در نظمی خواص در تشریفاتی ویژه با کت و شلوار اتو کشیده و کروات در حالی که عطر بهترین ادکلن ها را با خود دارند در زیر همان خاک ولی در جایی دیگر از این زمین خاکی دفن شوند تا آنها هم در دادگاهی دیگر، اگر باشد، محاکمه شوند .
راستی اگر دادگاهی و قاضی عادلی هست چرا همین جا عدالتش را اجرا نمی کند
مگر کودکان چند ساله با گلوله های سربی چقدر آشنا هستند؟
مگر زمین چقدر بزرگ است که برای گرفتن چند متر از خاک آن این گونه می شویم؟
مگر خاکی که به زور می گیریم پس مانده های انسانهایی چون خود ما نیست که سالیان گذشته زندگی کرده اند، چون ما کشته اند و کشته شده اند و بنا به قانون طبیعت به خاکی تبدیل شده اند تا آیند گان هم مکانی بر خوابیدن و چیزی برای خوردن داشته باشند
شاید هم واقعیت عکس آن چیزی است که ما فکر می کنیم و می بینیم ، قضاوت با همان قاضی عادل باشد و ما بهتر است هیچکدام را گناهکار ندانیم.

زندان خودساخته از رنگها

2006-11-13T17:41:00.000+03:30

آیا من سخت ترین تجربه دوست داشتن را تجریه می کنم؟ آزمایشی جانفرسا که دوستی را با طناب دار برایم به ارمغان آورد

آیا دوست داشتن عین دیوانگی است؟
آیا دوست داشتن جاده ای یک طرفه است؟
آهای!!!!!!!!!!!!!!!!
تو که به من گفتی دوستت دارم تا کجا با من آمدی ؟ آیا تا چوبه دار مرا همراهی می کنی تا مرا به جرمی که تو کردی مجازات کنند ؟
آیا همه مردان چون تو دوست می دارند؟
آیا طناب داررا مرا بیشتر دوست است یا تو ؟
. . . .
با که می گوییم من
دوستی که با بدترین روش مرا ویران کرد
نه با خدا می گوییم
خدایا :
به کدام گناه مجزات می شوم من؟
آیا جرم من گذر از مرز دوست داشتن بود؟
آیا تو قبل از آوردنم به این دنیا عشق را به من نیاموخته ای؟
آیا جرم من تکیه بر رنگهای مرده روی بوم های نقاشی هایم بود

نه نه من با خدا نمی گوییم
من با خود می گوییم
من به جرم نشناختن خود باید مجازات شوم . هرچند همه مثل من هستند ولی خدا هراز گاهی یکی را برای عبرت دیگران مجازات می کند . اینجا قرعه به نام من افتاد .
جرم من تکیه بر قانونهای بشری بود نه قانون طبیعی خود
جرم من اعتماد به غیر خدا و فریب مردان به ظاهر مردی است که در مقابل مظلومیت من سکوت کرده اند
من مجازات می شوم به جرم دوست داشتن کور ،
به جرم لطافت رنگها ،
به جرم ساختن خود از روی بوم نقاشیهایم ،
به جرم زندگی در ناکجا آباد موسیقییایی و رنگها ،

اما تو توای که می گفتی دوستم داری
چرا سکوت کرده ای؟ چرا سخن نمی گویی ؟ شاید دیگر مرا دوست نداری ،آیا اصلا مرا دوست داشته ای ؟
آیا مرگ من تو را آزاد می کند ؟
آیا من راست می نویسم یا چپ؟
آیا تو به من کمک کرده ای یا من به تو؟(راستی چه فرقی می کند من یا تو مگر هدف وسیله را توجیه نمی کند.)
چرا سکوت کرده ای ؟
آیا تو در خود به می خندی ؟
اما من از ویرانه ای که در آن حتی از داشتن قلمی برای نوشتن یا رنگی برای کشیدن خود محرومم فریاد سکوت بر می آورم تا همه بدانند که
دوست داشتن ، دوست داشتن می خواهد و زندگی رفتن درست را لازم است .
فریاد می زنم تا مردان همه بدانند که
لطافت من در زیر تیغ تیز نامردی آنان پژمرده می شود و یکی از آنان چون اژده هایی هزار سر بر بالین من هرشب تا صبح گستاخانه می خندد .
اما بدانید که من خواهم آمد و بانگ خواهم زد که
ای مردانی که غیر خود هیچ نمی بینید
اگر قرار بود خداوند قانون خود را بر اراده شما قرار دهد سالیان پیش تارو پود زندگی از هم گسسته بود
و او خود با اراده بی پایانش اگر در را بست در دیگری باز خواهد کرد

مرگ یک صدا

2006-11-06T14:22:00.000+03:30

همیشه کوه ها ایستاده و عمرانسان همچون رودی جاری از کنار آنها می گذرد
رشته کوه زاگرس از شمال تا جنوب ایران سرزمینهایی را احاطه کرده است که مردمان آن از
چند نژاد مختلف ، با آداب و رسوم مختلف خود سالیان دراز نسلهای زیادی را درکنار آن گذرانده اند
از جمله این مردمان، قوم کهن بختیاری است که هزاران سال متمادی در دامنه های زیبای کوههای زاگرس
گذران عمر کرده اند
افسانه ها و ترانه های این مردم سخت کوش به جبر زمانه برگفته از محیط اطراف است که بطور طبیعی کوههای زاگرس نقشی انکار ناپذیر در این داستانها و افسانه ها دارند
خوانندگان بزرگی در میان این مردم رشد کرده اند که با الهام از کوه های سربه فلک کشیده زاگرس آثاری جاودانه از خود بجای گذاشته اند
در این میان برای نسل من و نسل قبل از من و شاید برای چند نسل بعد از من ، مردی همچون مسعود بختیاری نخواهد آمد که با استفاده از ابزارهای قوم و قبیله و یادگارهای پداران و اجداد که حالا کمتر در یادها مانده ، اینگونه سحرآمیز روح و جان انسان را تلطیف کند
مردی از دیار بختیاری و رشد کرده در کوه های تاراز و زرد کوه که همنوا با کبکها و مرغان دشت چه زیبا طبیعت ناب را در هر غربت کده ای در وجود انسان جاری می کرد
پس از او تنها نوای غم از نی چوپانان بیرون خواهد آمد و همه سازها چپی خواهند نواخت
مادران آوازهای شاد بلال بلال و آهای گل را فراموش خواهند کرد و جز از غم نخواهند گفت
پس از این تنها سواران از غوغای مال و گله خواهند گفت و عروسان "مینای بی منجق" برسر خواهند گذاشت
آستاره در آسمان شب بختیاری ها جز سوسویی غمزده نخواهد بود
زردکوه و تاراز هم نوای پرندگان خود را جز زار زار نخواهند شنید
اما مسعود بختیاری مرد ناله نبود . مرد یکی شدن بود، مرد شادی .
ستونی بود برای نسل پس از خود برای دیدن زیبایی ها ، خوبیها ،
نمادی بود برای نگهداری از نسلهای گذشته ، برای ساختن آینده با اتکاء به ابزار کهن
پس او نمرده است چون احساس او ، تلاش او ، نوای او ، فریاد او هنوز در گوش و جان نسل حاضرو آینده جاری است و براستی که زنده خواهد بود

یادداشت ششم برای من کمایی

2006-10-31T18:25:00.000+03:30

امروز زیاد حالم خوب نیست . دیگه خسته شدم از بس خوابیدم
اطرافیان خسته ، من خسته ، پرستارا و کارکنان بیمارستان کسل، هوای مرطوب پاییزی
همه و همه منو به جنازه ای که فقط نفس می کشه تبدیل کرده اند
دیگه از این دنیا خسته شدم از این شیلنگها و سیمکشی های وصل شده به بدنم خسته شدم
آهااااااااااااااااااااااااااای عزرائیل بیا تمومش کن
مگه من چیکار کردم که باید اینگونه تنبیه بشم
مگه خانواده من چه بدی کرده اند که باید آواره شهر سیمانی بی درو پیکر تهران شوند
این تهران با آدمهای بی احساسش ، بی معرفتش که همیشه کار دارند منو کلافه کرده
درسته من مثل مرده روی تخت در گوشه ناپیدایی در یک بیمارستان با ساختمانی قدیمی افتاده ام و در مقابل حجم بزرگ آدمهایی که همه سالمند و از صبح تا آخر شب سگ دو می زنند حساب نمی شوم ، ولی من هم به اندازه بی دست و پایی خودم درک دارم و می فهمم

آهای آدمایی که خورشید در نیومده می پرید بیرون و تا نیمه های شب مثل حیرانی وا مانده در بیابان می دوید و آخر شب با تنی در هم شکسته و عصابی ویران به لانه های سگی خود بر می گردید ، بدانید و آگاه باشید که تمام آنچه با ولع و حرصی پایان ناپذیر برایش خود را منهدم می کنید همان است که در نهایت رها کرده و با بدنی بی جان در زیر هزاران خروار خاک مدفون خواهید شد تا غذایی لذیذ برای کرمان گرسنه شوید و آنان که هر آنچه داشته اید برایشان گذاشته اید به زودی شمارا فراموش خواهند کرد
پس بیخود و بی دلیل زحمت نکشید

روشهای دوست داشتن

2006-10-29T12:13:00.000+03:30

آرا- فکر می کنی من چقدر تورا دوست دارم؟
من - باید بگم؟
- خب اگه بگی بهتره
- به همون اندازه که من تو رو دوست دارم .
- خب تو چقدر منو دوست داری ؟
- راستش خیلی بهش فکر کردم تا بدونم چه اندازه دوستت دارم
- به جایی هم رسیدی ؟
- به آنجا رسیدم که چیزی برای مقایسه پیدا نکردم.
- خوبه خوبه
- میشه دستتو بذاری رو دنده
- چرا ؟
- می خوام تو دستم باشه
- حواست به فرمان ماشین باشه
- یه سوال دیگه
- جانم
- تو الان بیشتر منو دوست داری یا قبلا؟
- قبلا مثلا کی؟
- مثلا موقعی که نامزد بودیم
- از دوران نامزدیه ما هنوز خیلی نگذشته؟
- به هر حال چند روزی میشه که تموم شده.
- میدونی چیه ؟ من از موقعی ای که نامزد هم نبودیم تو رو همیقدر دوست داشتم
- واقعا؟
- واقعا
- راستش من هم از دوسال قبلش که همیشه تو کلاس می دیدمت وقتی نگاهم توی نگاهت می چرخید قلبم تکون می خورد .
- خالی بندی نکن.
- فرض کن خالی بندی می کنم . هنوز به همون شدت دوست دارم
- دیگه نگو بدنم مور مور میشه
- چرا ؟
- چون وقتی می گی دوستت دارم احساس می کنم یه اتفاقاتی درونم می افته و حس می کنم همه دنیا مال منه
- البته دنیا مال منه چون من تورا دارم و تو همون دنیای منی.
- راستش من هم از سال قبل ازاینکه تو توی اون روز نیمه بارانی بعد از کلی کلنجار رفتن با خودت بالاخره درخواستت را بگی هر روز از خدا می خواستم که تو یه روزی بالاخره اون جمله رو بر زبون بیاری. وای خدا چقدرمن منتظر یک جمله نشسته بودم.
- ولی خیلی سختی کشیدم تا گفتم
- یکی از دلایلی که دوستت دارم اینه که خودت اومدی و چیزی که منتظرش بودم رو از من درخواست کردی
- آره با خودم قرار گذاشته بودم که غیر از خودم کسی دیگه ای از طرف من این درخواست را از تو نکنه
- اون موقها وقتی می گفتی بریم بیرون من همیشه منتظر بودم تو یه چیزی بگی
- آره ، بارها تصمیم گرفتم بگم ولی هروقت اومدم بگم حال عجیبی به من دست می داد.
- مثلا چه حالی؟
- مثلا زبانم بند می شد ، دستام عرق می کرد و انگار یه وزنه دویست کیلویی رو دوشمه که باعث میشه زانو هام سست بشه
- موظب ماشین جلویی باش
- اما وقتی تو اون نم نم باران پاییزی تو افریقا زیر درخت تشسته بودیم نگاهم توقاب چشمات ایستاد، به خودم جرت دادم و دلم رو به دریا زدم. تمام وجودم داشت می لرزید داستهام رو کرده بودم تو جیبهام که اونها رو نبینی ولی لرزش صدام رو دیگه نمی تونستم کاریش کنم
- کاشکی تو هم آتش درونم رو اون روز می تونستی بیبینی فقط با یک جمله جنگل عشق درونم را یک مرتبه آتش زدی
- نمی دونم توجه کردی یا نه ولی بعد از اینکه تمام توانم رو جمع کردم تا حرفم رو تو یک جمله بگم بعدش چند دقیقه هیچ نگفتم . حتی بعد از اینکه تو خیلی سریع جوابت رو دادی
- البته من خیلی هم سریع جواب ندادم چون میشه گفت برا یک لحظه زمان برام متوقف شد . اصلا نمی دونستم باید چکار کنم . هرچند منتظر بودم ولی چون خیلی منتظر بودم دیگه عادت کرده بودم و برا یک لحظه قلبم درجا زد نفسم تو سینه حبس شد و بیرون نیومد
- وقتی گفتی خیلی منتظر بودی، برا چند لحظه نمی تونستم تو چشمات نگاه کنم چون بقض توی گلوم رو گرفته بود مطمئنم اگه دهانم رو باز می کردم حتما گریه می کردم تازه چشمام هم یه کاسه پر از اشک شده بود . آنقدر خوشحال شده بودم که همونجا می خواستم بغلت کنم و تا آنجا که بتونم صورت و دستهات رو ببوسم
- ولی آخرش هردوتامون گریه کردیم. چقدر این گریه دوست داشتنی بود
- دیشب وقتی همه مهمانها رفتن و من وتو تنها شدیم ، وقتی صورتم را بعد از چند سال روی صورتت گذاشتم وتو خودت رو تو بغل من رها کردی ، آینقدر بدنم داغ شد که برای یک لحظه احساس کردم تمام آسمانها و زمین با این حرارت تنم داره آتیش می گیره
- کامیون کامیون مواظب باش مواظب با ششششششششششششش

- ..... . . . .

ولی مرگ هرگز کوچکترین دودلی و تردیدی برای گرفتن جان به خود راه نمی دهد.
مرگ هم دوست داشتن را از دریچه دیگری معنی می کند.

یادداشت پنجم برای من کمایی

2006-10-29T11:48:00.000+03:30

امروز پنجاهمین روز کمای من است و من بدون تغییر محسوسی همچنان بین دو دنیا در رفت و آمدم
تو چند روز گذشته اتفاقات زیادی افتاده ولی چون مغز من نمی تونه همه رو نگهداره سعی می کنم هرچی یادم میاد بنویسم
اون چیزی که بیشتر از همه در چند روز گذشته جلب توجه می کنه ضعیف تر شدن جسم من است
احساس می کنم کم کم توان بدنی من داره تمام می شه
برای اینکه پاهای من توانشون رو از دست ندن به هر دو پاهام دستگاه های خاصی وصل کرده اند که بیشتر حالت مور مور به پاهام می ده فکر می کنم بر اینه که ماهیچه های من بیشتر از این شل نشه
تازگیها دستگاه جدیدی به دستگاه های اطرافم اضافه شده است
این دستگاه جدید کارش تولید بخار که مستقیما بالای راه تنفسم قرار داره و طرز ناجوری باعث عرق کردن صورتم می شه
نمی دونم پرستارا جای آن را درست گذاشته اند یا نه ولی من که خیلی عرق می کنم
چند روز گذشته که تعطیلات بود کمتر ملاقاتی داشتم فکر کنم همه آشنایان جای خاصی رفته بودن شاید این هم جزء دسته گلی بوده که من به آب داده بودم چون تقریبا تو حوالی چهلمین روز اون اتفاق بود.
نکته دیگ که نمی دونم قبلا گفتم یا نه اینه که دکترم فعلا خارجه تشریف داره و بنده در پناه خدا رها شده ام ، البته دکتر دیگه ای میاد و طبق معمول رانیتیدین و سولفا ت جیوه یه خورد من میده.
جدیدا دو نفر سکته مغزی آوردن تو همین بخش که دیگه دارن غیر قابل تحمل می شن
یکی شون مدام داد و فریاد میکنه به طوریکه پرستارا مچبور شدن ببندنش به تخت
اون یکه دیگه که پیرمردیه رفتنی ، هم همه پرستارا رو مشغول کرده .
مدام ریه هاش از کار می افته و هر چند دقیقه باید چند نفری تلاش سختی داشته باشن برای برقرار کردن دوباره تنفس پیرمرد
اگه می تونستم شب بلند می شدم هردو شون رو خفه می کردم
نمی دونم با این همه مورد مناست چرا عزرائیل مدام سراغ من رو می گیره . امروز می گفت یکی دوتا ازنآشناهون رو ملاقات کرده و جان شیرینشان رو گرفته
تا یک روز دیگه فعلا خدا حافظ

یادداشت چهارم برای من کمائی

2006-10-21T09:11:00.000+03:30

امروز وارد چهلمین روز کمای خودم شدم
چیزی حدود ده کیلو وزن کم کردم . خب البته طبیعی هم هست الان چهل روز که من فقط مایعات می خورم
وهیچ تحرکی هم ندارم درسته به اصطلاح کارم فقط خوردن و خوابیدنه ولی دیگه به این شکلش هم خوب نیست
حالم از چند روز پیش بهتر و راحتتر نفس میکشم .
تو بخش جدید که هستم پرستاراش به خانواده ام بیشتر سخت می گیرن البته این وضعیت بیشتر شامل حال خانمها می شه و اقایون مودب ترن
چند وقتی این پرستارا سرم رو تکون نداده بودن گوش سمت چپم که زیاد مونده بود زیر سرم تاول زده ، البته من دردی حس نمی کنم ولی بهر حال اونها باید کارشون رو درست انجام بدن
من خودم نفهمیده بودم امروز پسرم داشت با یکی از پرستارا دعوا می کرد من متوجه شدم . بی دردی هم خودش بد دردیه
دکتر اصلی که ویزیتم می کنه قرار دو سه هفته ای بره خارجه بهمین خاطر چند دفعه ای دیدم یه دکتر دیگه ویزیتم کرد
نمی دونم تا برگرده من دوام می یارم یا نه این هم دست خداست ودستوراتی که به جناب عزرائیل میده
گفتم عزرائیل یادم اومد که دیروز دوباره یه سر اومده بود پیشم و احوال پرسی می کرد چند تا هم میوه برام آورده بود
گفتم من نمی تونم بخورم
گفت می تونی .
تازه یادم اومد که من از چیزایی که اون میاره می تونم بخورم آخه اون از دنیای دیگه ای با من صحبت می کنه.
دکتر داره میاد و من باید برم . باید حواسم رو جمع کنم چون می خواد هوشیاریم رو تست کنه
مشکل اینجاست از وقتی این میوه های عزرائیل رو خوردم حواسم خیلی پرت شده

یادداشتی سوم برای من کمایی

2006-10-18T16:35:00.000+03:30

امروز درست 35 روز از ورود من به عالم ناکجاآباد می گذره
اوضاع زیاد بر وفق مراد نیست
حال جسمانی من زیاد تعریفی نداره و احساس می کنم بدنم کرخت و سنگین شده است
چند روز پیش محل نگهداریم رو عوض کردن . جای قبلی برای کسانی بود که باید جراحی می شدند دکتر می گفت من احتیاجی به جراحی ندارم
بهمین خاطر منو به بخش دیگری منتقل کردن
حداقل حسنش اینه که برا پرستارای جدید تازگی دارم هرچند اونها از این جور آدامای وارفته زیاد دیده اند
دیگه واسه همه تکراری شدم حتی آشناها و دوستان هم کمتر به عیادتم میان
اوایل از اینکه هرروز بعد ازظهر این همه آدم یکی یکی می اومد بالا سرم کلافه می شدم ولی این روزا همش منتظرم ساعت 3 بشه تا چند نفر بیان باهام صحبت کنند . هرچند من نمی تونم چیزی جوابشون بدم.
شاید هم تقصیر خودمه که همه رو نا امید کرده ام
ولی خوشبختانه هنوز بچه هام و چند تا از آشاناهام هستند که ولم نکرده اند. باز جای شکرش باقیه
دیگه عادت کرده ام به این وضعیت . هر روز از صبح تا شب خواب ، دوباره از شب تا صبح خواب
پرستارا هم مثل یک جسدی که یه گوشه ای افتاده با من برخورد می کنند
بعضی وقتها یه نیم نگاهی به من می کنند شاید هم به من نگاه نمی کنند به دستگاه های بالای سرم نگاه می کنند
ولی بهر حال همنیکه سرشون رو به طرف من برمی گردونند جای شکرش باقیه
چند روزیه که از عزرائیل هم خبری نیست فکر کنم سرش جاهای دیگه مشغول باشه که کمتر این طرفا آفتابی شده آخه این چند روزه مسافرتا زیاد شده
همین

سوار هواپیما

2006-10-17T19:17:00.000+03:30

همه اومده بودند ، با اینکه ما سه روز بعد برمی گشتیم و اتفاقا چشن مفصلی هم قرار بود بگیریم و همدیگر رو می دیدیم
ولی نمی دونم چرا همشون اومده بودن فرودگاه. اما یک خداحافظی خیلی صیمیمی داشتیم
بعد از کلی بغل کردن و بساط ماچ و بوسه که براه بود بالاخره خانوم رضایت دادن تشریف ببریم سوار هواپیما بشویم
با اینکه بار اولم نبود که هواپیما سوار می شدم و بخاطر کارم تقریبا هر هفته یک پرواز رفت و برگشت داشتم ولی ترس از هواپیما و عدم وجود شانس زنده بودن بعد از تصادف احتمالی همیشه در وجودم رخنه داشت و البته این بار بیشتر .
شاید هم بخاطر اینکه این بار تنها نبودم بیشتر می ترسیدم
بعد از صحبتهای خلبان و راهنمایی های مهماندار برای استفاده از چترنجات در صورت نیاز دیگه هواپیما هم به ارتفاع مورد نظر رسیده بود
در حالی که نگاههم رو به نگاه همسرم دوخته بودم لبهام رو به نشانه بوسیدن براش حرکت دادم و در حالی که اون با حالت نگاهش به من موافقتش رو اعلام کرد ، آهسته در گوشش گفتم تا زمانی که نفس در درون سینه دارم دوستش خواهم داشت و این احساس رو با خودم به گور خواهم برد
کمی که صحبت کردیم تصمیم گرفتم برای اینکه از استرسم کم کنم مقداری بخوابم چون حداقل یک ساعت دیگر از پروازمان مانده بود
با توجه به خستگی ای که از مهمانی در بدنم بود خیلی زودتر از آنکه بتوانم افکارم را جمع کنم خوابم برد
..............
در خواب راحتی غوطه ور بودم که با حرکتی تند بیدار شدم . چند ثانیه بیشتر طول نکشید تا همه چیز دسگیرم شد
در واقع لازم نبود چیز دستگیرم شود چون فقط یک حالت در آن آسمان بی انتها وجود داشت و آن هم نقص فنی هواپیما و تصادفی که از بچگی همیشه احتمال مرگم را بوسیله آن پیش بینی می کردم
وقتی به خودم آمدم همسرم را دیدم در حالی که صورتش از شدت ترس سرخ شده بود و در بغل من بازوانم رآ محکم چسبیده بود
در آن لحظات سخت و ترسناک من ولی تنها چیزی که یادم رفته بود همسرم بود
آننقدر ترس در وجودم رخنه کرده و آن را در خود برده بود که کسی جز خودم را نمی توانستم کنترل کنم
در واقع نمی توانستم خودم را کنترل کنم
برای یک لحظه خداحافظی یک ساعت قبل یادم آمد و اینکه چرا همه برای بدرقه آمده بودنند
مثل اینکه همه می دانستند برای چه آمده اند غیر از ما دوتا .
تمام استخوانهای بدنم مثل این بود که هیچ پیوندی با هم ندارند و به شکل وحشتناکی با هم حرکت می کردنند
موهای بدنم همه سوزن شده بودند راست و فرو کرده در نقطه نقطه بدنم.
در این میان هیچقدرتی برای برقرای ارتباط با همسرم که در فاصله چند سانتی متری من بود ، نداشتم
تمام افکارم جمع شده بود و در یک چیز خلاصه شده بود : صدای انفجاری که چند ثانیه ء دیگر در آسمان خواهد پیچید
درهمین لحظه ترسی که از بچگی در وجودم بود در ذهنم شروع به فوران کرد همیشه فکرمیکردم این ترس درنهایت من رو به گور خواهد فرستاد ولی حالا متوجه می شدم که با این مرگ دیگر گوری هم نخواهم داشت در واقع چیزی ازمن پیدا نخواهند کرد که بخواهند برای آن گوری درست کنند .
آلبته این خانواده های ما آنقدر مرده پرست بودند که برای هیچی ما هم گوری بسازند
در این بین خلبان چیزهایی می گفت که ذهن من نمی توانست هیچ کدام را درک یا تحلیل کند . اصلا گوشهایم چیزی را نمی شنید.
فکر می کنم تمام سلولهای عصبی درون بدنم هم از کار افتاده بودند اصلا شاید چون می دانستند کارشان بزودی تمام است پیشا پیش از کار دست کشیده بودند و درست هم حدس زده بودند چون شنیدن صحبتهای خلبان در آن شرایط دردی را درمان نمی کرد
تمام این کارها و اتفاقات در چند ثانیه رخ داد
برای یک لحظه همسرم را بیاد آوردم . وقتی سرم را با تمام قدرت به سمت او چرخاندم چیزی جز انسانی که انگار سالهاست مرده در قاب چشمانم ننشست و من می دانستم این آخرین تصویری است که در چشمان من می نشیند
دستانم را با تمام قدرت از صندلی کندم به زیر صورتش گرفتم و تا روبروی صورت خودم بالا آوردم . اشکهایش را دیدم .
قبلا هم این اشکها را دیده بودم ولی نه در این شرایط .
سعی کردم چیز بگویم . توان نداشتم .
دوست داشتم بگویم با تمام وجود دوستت دارم ولی با تمام وجودم که تلاش کردم هم نتوانستم
لبهایم را روی لبهای خشک شده اش گذاشتم و نگاهم را به چشماهایش که کمتر از چند سانتی متر با چشمهای من فاصله داشت دوختم برای یک لحظه احساس کردم که رنگ صورتش به حالت اول برگشته و خودم هم آرام شده ام
یادم آمد که چند دقیقه پیش گفته بودم که تا آخرین نفس دوستش دارم
و احساس می کردم به این قول خودم وفا کرده ام
. . . . . . .

بی عنوان

2006-10-17T17:43:00.000+03:30

واقعا روزگار عجیبی است . انسانها از اول عمر تا لحظه ای که مرگ آنها را با بی رحمی تمام در خود می پیچاند به دنبال هیچ می دوند
از روزی که چشمانمان را باز می کنیم بر این دنیای بی نوا ، با حرصی پایان ناپذیر به دنبال چیزهایی می گردیم که در نهایت آنها را می گذاریم و می رویم
اصلا مگر جایی می رویم مگر کسی مطمئن است که جای دیگری هست که قرار است آنجا برویم
پس آنها که وقت خود را صرف دنیای دیگر می کنند آیا آشتباه می کنند ، در مورد این نمی تواننم نظری قاطع بدهم
ولی تلاش بی وقفه برای رسیدن به آنچه که نمی ماند دیوانگی محض و چیزی هم بیشتر ازآن است

2006-10-14T17:34:00.000+03:30

می تونی تصور کنی که یه روزی زیر چند خروار خاک داری آهسته آهسته می پوسی
می تونی تصور کنی که چقدر سریع و با چه سرعتی این بافت هایی که تمام عمر برا زنده تگه داشتن اونها تلاش می کردی غذای کرم ها می شوند
می تونی تصور کنی که با چه سرعتی از همه یادها خواهی رفت
می تونی تصور کنی که بعد از حداکثر 40 سال هیچ اثری از تو نیست و احتمالا یکی دیگه رو تو جایی که تو خاکی ، خاک می کنن.
چقدر این دنیا غیر واقعی و نا امید کننده است

یادداشتی دوم برای من کمایی

2006-10-12T15:12:00.000+03:30

امروز هفت روز از روزی که یادداشت اولم رو گذاشته بودم می گذرد
تو این هفت روز یه چیزایی تغییر کرده که عمده اونا این بود که راه تنفسم از تو بینی اومده تو گلوم ،
به لطف سوراخی که دکتر جدیده چند روز پیش تو گلوم ایجاد کرده است.
قبلا در موردش صحبت کرده بودم و خبرش رو هم داده بودم
از اتقات جالب دیگه که تو این چند روزه افتاده اینه که دکتر جدیده به پرستارا سپرده که اقوام و آشناها بتونن سه مرتبه در روز بیان باهام صحبت کنن
د شاید فرجی شد و من تکونی به خودم دادم ولی تو چند روز گذشته که همه تلاشها بی نتیجه مونده و من در خواب تاز تشریف دارم .
از روزی که اومدم هروز چند وعده دارن رانیتیدین و سولفات منیریم به خورد من می دن
میگن اگه خون ریزی توی مخ من اتفاق افتاده درستش کنه .
این پرستارا هم انگار مرده این ور اون ور می کنن هرچند در حال حاضر با اونا خیلی فرق ندارم .
دیروز موقع حموم کردن این پیرزنه اینقدر محکم تکونم داد که اگه قرار بود یه ذره هم حالم بهتر بشه همون هم دیگه فکر نمی کنم تغییر بکنه .
اینجا پرستارا مثل مهمون از آدم پذیرایی می کنن .
اگه دو سه روز اول از بیمارستان مرخص شدی که شدی وگرنه هرچی دیدی از چشم خودت دیدی . من بیچاره که تا امروز بیشتر از سی روز که اینجام . حساب کنید چی کار کردم با پرستارا و اونا با من چیکار کردن
تازه معلوم نیست تا کی این وضع ادامه خواهد داشت.
چیزی که گذاشتم آخر کار بگم کارم با عزرائیله که روزی چند بار بهم سر می زنه و احوالم رو می پرسه
به نظر شما هدفش از این همه احوال پرسی چی می تونه باشه .
چند روز پیش یکساعتی پیشم نشسته بود و اخبار قدیمی ها رو بهم می داد و سالاماشون رو می رسوند .
جالب اینجاست از کسایی خبر بهم می داد که می دونم زنده های بیرونی اصلا اسمشون هم یادشون نمونده چون مال چند صد سال پیش بودن.
خلاصه جاتون خالی کلی ما رو تحویل گرفت . همون روزی که هوشیاری من اومده بود رو .6
خوابم می آید باید یه چرت بزنم آخه جدیدا زیاد می خوابم . عادته دیگه کاریش نمی شه کرد و تنها کاریه که در شرایط فعلی از دستم بر میاد
باقیش بمونه برا یه روز دیگه

چشمانت

2006-10-08T08:50:00.000+03:30

میدیدم چشمانت را
به قدمهایم می نگرد
که نزدیک می شد به امتداد دور شدنت
هنگامیکه نگاه خیره چشمانت
گم می شد در لبخند نگران یک دلداده

و تو همچنان دور می شدی
با نگاهی که دور می شد
از قدمهایی که از امتداد قدمهایت
فاصله می گرفت

خاطرات یک کمایی قسمت اول

2006-10-07T17:40:00.000+03:30

در واقع قسمت اول از روز اول تاحالا که دقیقا نمی دونم چندمین روز است ، می شود
امروز فکر می کنم روز بیستم است که بنده روی تخت بیمارستان درحالی ولو هستم که اصطلاحا گفته می شود در حال کما هستم
یعنی هیچ حرکتی از خودم ندارم هرچند ساعت یک مرتبه دکتر بالای سرم می آید و بعد از کمی ریز شدن تو چشام و کمی هم
ور رفتن به دست و پا یه چیزایی تو اون کاغذای پایین تختم می نویسد
هرروز هم بعد از ظهر ساعت 4 تا 5 دوستان و آشنایان و فامیل در حالی که روپوش آبی رنگی به تن دارند بالای سرم می آیند
بعد از چند بار صدا کردن و مالش دادن داستام و سینه ام نا امید برمیگردند البته می دونم بیرون که می روند
به خانواده ام خلاف اون نا امیدی رو می گن بالاخره باید امید داد ، فعلا من زنده ام و هنوز نمرده ام و امید دادن بهتر از نا امید کردنه
خلاصه این برنامه روزانه من توی بیمارستانه
ولی داستانم با پرستاران رو هنوز نگفتم که سر فرصت خواهم گفت
اما امروز
امروز دیدم که دکتر دیگه ای غیر از اونی که هر روز می اومد ویزیتم می کرد بالای سرمه
قیافش که خیلی خشن بود و شنیدم که پرستارا هم می گفتن آدم بد اخلاقیه
به هرحال به حال من که فرقی نمی کنه
هر چی باشی هدفش احتمالا اینه که وضعیت منو بهتر کنه
شنیدم که می گفت باید گلومو سوراخ کنند و تنفسم رو از تو گلو راه بیاندازن چون این لوله ای که فعلا از تو دهانم فرستادن کمی لبم و مقداری هم نای و ریه هام رو اذیت می کنی
احتمالا همین روزا یک عمل کوچک برا سوراخ کردن گلو خواهم داشت
به نظر می رسه که فعلا دکتر امیدی به هوشیار شدن من نداره
خب به من که بد نمی گذره فقط از زیاد خوابیدن خسته شده ام ، تختم هم که یه جورایی باحاله وقتی روش خوابم انگار روی آب خوابیدم و امواج هم به صورت آرام زیر بدنم حرکت می کنند چون بادیه و تازه بادش هم زیر جلدش جابجا میشه. بنابراین نگرانی از بابت زخم شدن بدنم بخاطر عدم تحرک بدنی هم ندارم
ولی از هرچی که بگزریم از این رفتن و اومدن عزرائیل و چشم خوره رفتن هاش بگی نگی یکمی می ترسم
خب خسته شدم باقیش باشه یه وقت دیگه

یادداشتی برای فردا

2006-10-03T08:17:00.000+03:30

الان که اینجا نشسته ام نمی دانم به گذشته فکر کنم یا به آینده
به گذشته که برمی گردم غیر از چند ماه گذشته ؛ هرچه هست لذت و صمیمیت
به آینده که نگاه می کنم چون بر اساس فعل حال تصمیم می گیرم
تاریکی می بینم و جدایی و فراموشی
روزهای نه چندان دور تاب ندیدن یک روز همدیگر نداشتیم حالا
در حالی اینجا استاده ام که تو خیلی راحت شکاف عظیم جدایی را ایجاد کرده ای
در روزهای نه چندان دور که تو به ندیدنم عادت کرده ای و من هم به ندیدن تو
وقتی در یک روز نمناک پاییزی هنگامیکه زیر درختان رنگارنگ خیابان آهسته قدم برمی دارم و به گذشته می آیم
شاید به کسی برخورد خواهم کرد که
خنده اش را شاید فراموش کرده باشم
اما گریه اش را نه

2006-09-30T09:12:00.000+03:30

نشسته بودم غمگین و درهم ریخته
که دیدم آرام و سنگین وارد اتاق شد
از وقتی از شرکت رفته بود دیگه ندیده بودمش چند باری هم تلفن زده بود و روی پیغام گیر خونه پیغام گذاشته بود که بهش زنگ بزنم
ولی من فرصت نکرده بودم ؛ اینقدر که درگیر زندگی جدیدم شده بودم
آخرش هم تبریک شو روپیغام گیر برام فرستاده بود . چقدر هم آرزوی خوشبختی کرده بود ......
کمی که سرشو این طرف اون طرف کرد چشماش منو که دید، ایستاد
آهسته حرکت کرد ، پنج شش متری فاصله بود بین ایستاده او و نشسته من
وقتی شروع به حرکت کرد من هم استخوانهای وارفته از هم خودم رو جمع کردم تا بلند شوم
همینکه رسید بدون هیچ حرفی منو بین هردم دستش طوری که انگار برادرش رو بغل می کرد محکم تو آغوشش گرفت که من بی اختیار آتیش گرفتم و اشکام سرازیر شد ......
تمام خاطرات چند ساله گذشته توی چند دقیقه ای که سرم روی شانه اش بود با دور تند در ذهنم راه افتادند فریادزنان
یاد روزهایی که با هم کوه می رفتیم
روزهایی که با هم تو پارک آش رشته دست پخت ندا رو می خوردیم و برا اینکه حرصشودربیاریم بیخود به آشپزیش ایراد می گرفتیم
یاد روزهایی که باهم تو حیاط دانشگاه نهار می خوردیم
یاد روزهایی که تا دیروقت دانشگاه می ایستادیم و به بهونه درس خوندن حرف می زدیم؛ از همه چیز بجز درس
و آخرش که چه بچگانه و بخاطر چه چیزی اون همه یاد رو کنار گذاشتیم

سرم هنوز هق هق کنان روی شانه است که توی گوشم می گه : از عمق وجودم متاسفم
و چقدر آتش درونم فروکش کرد
آرام کنارم نشست
پرسیدم کی بهت گفت فکرنمی کردم بدونی
با همون صدای نازک همیشگی اما سوخته گفت
از بچه ها همیشه سراغتو می گرفتم دیروز بهم خبر دادند
فکردم نمی بیآیی
چقدر وحشتناک گفت: اونی که با دعوت باید بری مجلس عروسی ، مجلس عزا دعوت نمی خواد
و من یادم اومد که چقدر رو دعوت نکردنش برا عروسی پافشاری کردم

از تختم به قبرم

2006-09-27T16:45:00.001+03:30

روی تخت بیمارستان ولو
با دستان پرستاران می لرزم
......................
وقت ملاقات ، هر روز که سخت ترین لحظاتم است
یکی یکی با چهره های مغموم و اندوه گرفته به بیدار کردنم می آیند
بالای سرم صدا می زنند
و می دانند که نمی توانم داد جوابی ....
و باز هم تکرار میکنند؛ به عبس
چه مزحک ....
می خندم به تلاش بی ثمرشان
آنهایی که بعد از پنجاه و اندی سال
حتی قیافه شان را هم ندیده ام
برایم اشک نگرانی می ریزند ؛همانها که دیروز به جواب سلامم هیچ نگفته بودند
.............................
فردا که از این تخت به گور ابدی رفتم
بعد از دو سه روزی خوردن و دید و بازدید
دوباره مرا فراموش خواهند کرد

روز سوم

2006-09-26T15:09:00.001+03:30

حالا که زنده ام منتظر نمان تا بمیرم
 و ناامیدانه روی مشتی خاک اشک افسوس بریزی
ودرحسرت کاش و ای کاش ها بمانی
و پس از غروب از پشت ابر ها و کوه ها

دنبال طلوع دوباره ام بگردی امروز دوستم بدار
                        که فردا خیلی دیر است

روز دوم

2006-09-25T08:31:00.000+03:30

دیروز این وبلاگ رو ساختم . دیشب تا صبح با مرده ها سروکله می زدم . راستی راستی چه زود اومدن سروقتم .
خیلی زود همچی رو جدی گرفتن
خب من هم خیلی بدم نمیاد باهاشون یه کمی سرو کله بزنم . به هر حال هر چی باشه اونجا جایی که بالاخره باید بریم و خوبه یکمی پیشاپیش باهاش آشنا بشیم

اولین نوشته بر گور مجازی

2006-09-24T18:07:00.000+03:30

یه جایی خونده بودم که نوشته ها ماتندگارتر از سنگ قبرند در واقع سنگ قبری ماندگار تر از اونی که بالای سرم وقت خداحافظی از این دنیا می زارن